ne çok bekledim seni bir bilsen,
konuşacak ne çok şey biriktirmişim,
verecek ne çok sevgi, şefkat…
ıcimde uçuşan renklerin gölgesinde uyuyup, kalmışım.
gelince uyandır lütfen.
beklemekle geçiyor ömür;
kimi ölmeyi bekler,
kimi yaşamayı…
kimi sevmeyi,
kimi sevilmeyi…
ölüyoruz dostum,
budur hayatın hakikati.
kimi yaşamadan ölür,
kimi bir nevi…
görmek-duymak istemiyorum artık lütfen ellerinle gözlerimi kapatıp bana güzel yalanlar fısılda
ben sanmıştım ki, diye başlayan cümleyi, sadece buruk bir gülümseme ile bitirebilmek*
Şehrin en kalabalık sokaklarında hiç kimseye çarpmadan, sanki bu kâinattan silinmiş gibi öylece yürüdüm. Mütemadiyen yalnız hissedecektim.
Ve ne zaman gücümü yitirdiğimi hissetsem, Cem Adrian'ın şarkısının şu sözlerini fısıldarım: “geçecek, güleceğim. Ve her şeye rağmen bir şarkı söyleyeceğim.”
